غزلیات 3                 


عاشق دلباخته

 سر خم باد سلامت كه به من راه نمود    ســـــاقى باده به كف، جـان من آگاه نمود

خــــادم درگه ميخـــــانه عشّاق شدم      عـــاشق مست، مــــــرا خادم درگاه نمود

ســـر و جانم به فداى صنم باده فروش      كه به يك جرعه، مرا خسرو جم‏جاه نمود

مـــاهِ رُخسار فروزنده‏ات اى مايه عيش      بــــــى نيازم به خــدا از خور و از ماه نمود

برگ سبزى ز گلستان رُخت بخشودى       فــارغم از همه فردوسى(1) گمراه، نمود

با كـــه گويم غم آن عاشق دلباخته را       كـــــه همـــه راز خود اندر شكم چاه نمود

(1) منسوب  به "فردوس" به معنى بهشت؛ "فردوسى" يعنى بهشتى، اهل بهشت.

 

خِرقه فقر

بر در ميكـــــده‏ام دست فشان خواهى ديد     پـــــــاى‏كوبان، چو قلندرمنشان خواهى ديد

باز سرمست از آن ساغر مى، خواهم شد     بيهُشم مسخره پير و جـــــــوان خواهى ديد

از درِ مـــــدرسه و ديْــــر برون خواهم تاخت     عــــــاكف ســـايه آن سرو روان خواهى ديد

از اقــــامتگه هستى، به سفر خواهم رفت     به سوى نيستى‏ام رخت كشان خواهى ديد

خرقــــه فقر  به يكباره تهى خـــــواهم كرد      ننگ اين خــــرقه پوسيده، عيان خواهى ديد

بــــــاده از ســــاغر آن دلزده خواهم نوشيد      فـــــارغم از همه ملك دو جهان خواهى ديد

 

بهار آرزو

بــــر در ميكـــده‏ام پرسه زنان، خـــواهى ديد      پيــــر دلبــــــاخته با بخت جوان، خواهى ديد

نــــو بهــــار آيـــــد و گلـــــــــزار شكوفا گردد      بــــى‏گمــــان كوتهى عمر خزان، خواهى ديد

مرغ افسرده كه در كنج قفس محبوس است     بــــر فـــــــراز فلك از شوق، پران خواهى ديد

سوزش بـــاد دى، از صحنه برون خواهد رفت      بـــــارش ابــــــر بهــارى به عيان خواهى ديد

قـــــــــوس را باد بهارى به عقب خواهد راند       پس از آن قوس قزح را چو كمان، خواهى ديد

دلبــــــر پردگى از پـــــــرده برون خواهد شد       پــــرتـــــو نور رُخش، در دو جهان خواهى ديد

 

ديار قدس

دست از دلم بدار، كه جانم به لب رسيد       انــــدر فــــــراقِ روى تو، روزم به شب رسيد

گفتم به جــان غمزده: ديگر تو غم مخور       غم رخت بست و موسم عيش و طرب رسيد

دلـدار من چو يوسف گمگشته بازگشت       كنعـــــان، مــــرا ز روى دل مـــــــلتهب رسيد

راز دلــــم كــــــه قلب جفـا ديده ام دريد       از سينـــــــه‏ام گذشت و به مغز عصب رسيد

مـــــرغ ديـــــار قدس، از آن پر زنان رميد       بــــــــر درگهـــــــى كه بود ورا منتخب، رسيد

دارالسلام، روى سلامت نشــــان نــداد       بگــذشت جـــــــان از آن و به دارالعجب رسيد

 

روى يار

 اين رهــــــــروان عشق، كجا مـــى‏روند زار؟     ره را كنــــاره نيست، چــرا مى نهند بار؟

هـــــر جـــــا روند، جز سر كوى نگار نيست      هــــر جـــــــا نهند بــار، همانجا بود نگار

ســـاغـــر نمى‏ستانند از غير دست دوست      ســــاقــى نمى‏شناسند از غيـر آن ديار

در عشق روى اوست، همه شادى و سرور      در هجـــر وصل اوست، همه زارى و نزار

از نـــــــور روى اوست، گلستان شود چمن      در يـــــاد سرو قــــــامت او، بشكفد بهار

ما را نصيب روى تــــو، با اين حجاب نيست       بــــــردار اين حجاب از آن روى گلعــــذار

 

با كه گويم

بــــا كــــــه گويم غم ديوانگى خود، جز يار؟        از كه جويم ره ميخــانه، به غير از دلدار؟

سرّ عشق است كه جز دوست نداند ديگر         مــى‏نگنجد غم هجـــران وى، اندر گفتار

نــــو بهـــــــار است، درِ ميكـده را بگشاييد         نتـــــوان بست در مـــيكده در فصل بهار

بــــاده آريد در اين فصل، بـــــه ياد سـاقى         نســـــزد رفت به گلــزار بدين حال خمار

خَم زلفـــــــى بگشا، اى صنم باده فروش         حـــاجت اين دل غمگين به سر زلف برآر

روز ميلادِ مهين عاشــــق يار است، امروز          مـــــــددى كن، سر خُم را بگشا بر ابرار

حالتــــــــى رفت ز ديدار رُخش بر مستان         مى‏نگويم به كسى، جز صنم باده گسار

 

باده هوشيارى

بــرگير جام و جــامه زهد و ريا درآر          محـــراب را به شيخ ريــــــــاكـــــار واگــــذار

بــــــا پير ميكده، خبــر حال ما بگو           بـــــــا ســــاغرى، برون كند از جان ما خمار

كشكول فقــر شد سبب افتخار ما          اى يـــــــــار دلـــــفريب، بيفـــــزاى افتخـــار

مــــا ريزه خوار صحبت رند قلندريم          با غمـــزه‏اى نــــــواز، دل پيـــــــر جيره خـوار

از زهر جان‏گداز رقيبم سخن مگوى          دانــــــى چه‏ها كشيدم از اين مـــــار خالدار؟

بــوس و كنار يار، به جانم حيات داد         در هجر او، نه بــوس نصيب است و نى كنار

هشــدار ده به پير خرابات، از غمم          ســـاقى، ز جــــام بـــــــاده مرا كرد هوشيار

 

خُم مى

دكّـــــه عطر فروشى است و يا معبر يار؟         مـــــاه روشنگــــر بزم است و يا روى نگار؟

اى نسيم سحـــــرى، از سر كويش آيى          كـــه چنين روح فــــزايى و چنين غاليه بار؟

غمزه‏اى تا بگشــــــايى به رُخم راه اميد          لطفى اى دوست، بر اين دلشده زار و نزار

در ميخانه به رويـــم بگشوده است حريف        ســـــاغرى از كف خود بازده، اى لاله عذار

خُم مى زنده، اگر ساغرى از دست برفت        ســــر خُم باز كـــــــن و عقده ز جانم بردار

بــــر كَنَم خـــرقه سالوس، اگر لطف كنى         ســـــــــر نهم بر قَدَمَت خرقه گذارم بكنار


 

ديار دلدار

كــــور كورانه به ميخانه مرو، اى هشيار         خـــانه عشق بــــود، جــــــامه تزوير برآر

عـاشقانند در آن خانه، همه بى سر و پا         سروپـــــايى اگرت هست، در آن پانگذار

تــــو كه دلبسته تسبيحى و وابسته دير         ســـاغر بـــــــاده از آن ميكده، اميد مدار

پاره كن سبحه و بشكن درِ اين دير خراب        گر كه خــواهى شوى آگاه، ز سرّالاسرار

گـــر ندارى سر عشاق و ندانى ره عشق       سر خــود گير و ره عشق به رهوار سپار

باز كن اين قفس و پاره كن اين دام از پاى       پــــرزنان، پـــــرده‏دران رو به ديــــار دلدار

 

پرتو خورشيد

  مــــژده اى مــرغ چمن، فصل بهار آمد باز      موسم مى‏زدن و بـــوس و كنار آمد باز

وقت پـــــــژمـــردگى و غمزدگى آخر شد      روز آويختن از دامــــــن يــــار آمد بــــاز

مـــــُردگيها و فـــرو ريختگيهـــــــــا بشدند      زندگيها به دو صد نقش و نگار، آمد باز

زردى از روى چمـــــن بار فرابست و برفت      گلبن از پــــرتـو خورشيد به بار آمد باز

ساقى و ميكده و مُطرب و دست افشانى      به هــــــواى خَم گيسوى نگار آمد باز

گــــر گذشتى به درِ مدرسه، با شيخ بگو:      پى تعليم تــــــو، آن لاله عذار آمد باز

دكــــه زُهــــد ببنديد در اين فصـــل طَــرب       كه به گـــــوش دلِ ما نغمه تار آمد باز

 

مستى عشق

 در ميخـــــانه به روى همــــــــــــــه باز است هنوز        سينــــــه سوخته در سوز و گـــداز است هنوز

بى نيازى است در اين مستى و بيهوشى عشق         درِ هستــــى زدن از روى نيــــــــاز است هنوز

چـــــــاره از دورى دلبـــــــر نبـــــــود، لب بـــــربند         كه غلام درِ او، بنـــــده نــــــــــواز است هنـــوز

راز مــــــگشاى، مـــــــگر در بـــــــرِمست  رُخ  يار         كه در اين مـــــــرحله، او  محرم راز است هنوز

دست بـــــــ-ردار ز ســـــــوداگرى و بــــوالهوسى          دست عشــّاق سوى دوست دراز است هنوز

نــــــرسد دست مــــــــن ســـــــوخته  بردامن يار          چه تـــوان كرد كه در عشوه و ناز است هنوز؟

اى نسيم سحـــــــرى، گـــــــــر سر كويش گذرى          عطـــــر بـــــرگير كه او غاليه ساز است هنوز

 

سايه سرو

ابـــــــرو و مژّه او تير و كمان است هنوز          طرّه گيسوى او عطر فشان است هنوز

مـــــا به سوداگرى خويش، روانيم همه           او به دلبردگى خويش روان است هنوز

ما پى ســايه سَروش به تلاشيم، همه           او ز پندار من خسته، نهان است هنوز

ســر و جانى نبود تا كه به او هديه كنم           او سراپاىْ همه روح و روان است هنوز

من دل‏ســـــوخته، پــــروانه شمع رخ او           رُخِ زيباش عيان بود و عيان است هنوز

قدسيــــان را نرسد تا كه به ما فخر كنند          قصّه "عَلّمَ الاسما" به زبان است هنوز

 

عروس صبح

 امشب كه در كنار منى، خفته چون عروس         زنهــــار تا دريــــغ ندارى، كنــــــــــار و بوس

اى شب، بگيـــــر تنگ به بر نوعروس صبح           امشب كه تنگ در بر من، خفته اين عروس

لب بر نــــــدارم از لب شيرين شكّــــــرش            گـــــــــر بانگ صبح بشنوم و گر غريو كوس

يا رب، ببند بــــــــــر رُخ خورشيد، راه صبح            در خواب كـــــن موذن و در خاك كن خروس

يك امشبى كه با منى، از راه لطف و مهر            جبــــــــران شود بقيّـــه عمر، ار بود فسوس

نارِندَم ار بخــواهم كاين شب، سحر شود             باشد اگــــــــــر به تخت سليمانى‏ام جلوس

"هندى" ز هند تا به سر كويت آمده است             كى دل دهد به شاهى شيراز و ملك طوس

 

فنون عشق

 جامى بنوش و بر در ميخانه، شاد باش        در يـاد آن فرشته كه توفيق داد، باش

گــــر تيشــــــــه‏ات نباشد تا كوه بركنى        فرهــاد باش در غم دلدار و شاد باش

رو حلقـــــــه غلامى رندان به گوش كن        فرمــــــانرواى عالم كون و فساد باش

در پيچ و تاب گيسوى ساقى، ترانه ساز        با جان و دل لواى كش اين نهاد، باش

شـــــاگرد  پيرميكده شو در فنون عشق       گــردن فرازْ بر همه خلق، اوستاد باش

مستان، مقام را به پشيزى نمــــى‏خرند       گـــو خسرو زمـــــــانه و يا كيقباد باش

فـــــــرزند دلپذير خـــــــــرابات، گر شدى       بگــذار ملك قيصر و كسرى به باد باش

 

آواز سروش

 بر در ميكــــــــده، پيمانه زدم خرقه به دوش         تا شـــود از كفــــــم آرام و رَوَد از سر هوش

از دم شيخ، شفـــاى دل من حاصل نيست         بايدم، شكـــــــــوه برم پيش بت باده فروش

نه محقق خبــــــرى داشت، نه عارف اثرى          بعد از اين، دست من و دامن پيرى خاموش

عالم و حوزه خود، صوفى و خلوتگه خويش          ما و كـــــــــوى بت حيرت‏زده خانه به دوش

از در مـــــــــــدرسه و دير و خرابات شدم            تا شــــــوم بر در ميعادگهش حلقه به گوش

گوش از عــــــــربده صوفى و درويش ببند            تا به جــانت رسد از كوى دل،  آواز سروش

 

پير مغان

عهدى كه بسته بودم با پير مى فروش      در ســـال قبل، تــــــازه نمودم دوباره دوش

افسوس آيــــدم كه در اين فصل نوبهار       ياران تمام، طـــــرف گلستان و من خموش

من نيز با يـــكى دو گُلنـــــــدام سيم‏تن      بيرون روم به جانب صحرا، به عيش و نوش

حيف است اين لطيفه عمر خــداى داد       ضـــــــايع كنــــم به دلق ريايىّ و ديگجوش

دستى به دامـــــن بت مه طلعتى زنم       اكنون كه حاصلم نشد از شيخ خرقه پوش

از قيل و قــال مدرسه‏ام، حاصلى نشد      جـــــــز حرف دلخراش پس از آنهمه خروش

حالـــى به كنج ميكده، با دلبرى لطيف       بنشينم و ببندم از اين خلق، چشم و گوش

ديگـــر حديث از لب "هندى" تو نشنوى     جـــــز صحبت صفاى مى و حرف  مى‏فروش

 

آتش فراق

بيــــدل كجـــا رود، به كه گويد نياز خويش؟       با ناكسان چگونه كند فاش، راز خويش؟

با عــــــــاقلانِ بى‏خبر از ســــوز عاشقى         نتــوان درى گشود ز سوز و گداز خويش

اكنــــــون كـــه يار راه ندادم به كوى خود          مـــــا در نياز خويشتن و او به ناز خويش

با او بگــــو كه: گوشه چشمى ز راه مهر         بگُشــــــا دمى به سوخته پاكباز خويش

مـــــــــــــا عاشقيم و سوخته آتش فراق         آبـــــــى بريز، با كف عاشق نواز خويش

بيچاره‏ام ز درد و كسى چاره ساز نيست         لطفــــى نماى، با نظر چاره ساز خويش

با مـــــــوبدان بگو: ره ما و شما جداست         ما با ايـــاز خويش و شما با نماز خويش

 

در هواى دوست

 من در هواى دوست، گذشتم ز جان خويش     دل از وطــــــن بريدم و از خاندان خويش

در شهر خـــــويش، بود مرا دوستان بسى       كردم جـــدا، هواى تو از دوستان خويش

من داشتم به گلشن خـــــــود، آشيانه‏اى        آواره كــــرد عشق توام ز آشيان خويش

مى‏داشتم گمان كه  تــــو  با من وفا كنى        ورنه، برون نمى‏شدم از بوستان خويش

 

محرم عشق

 وه، چه افراشته شد در دو جهان پرچم عشق         آدم و جنّ و مَلَك، مانــده به پيچ و خم عشق

عــــرشيان، نـــــــالـــــه و فرياد كنان در ره يار         قدسيان بر سر و بر سينه زنان، از غم عشق

عـــــــاشقـــــــــان از در و ديــوار هجوم آوردند        طـــرفه سرّى است هويدا، ز در محكم عشق

ريــــــــــــزه خــوارانِ  درِ ميكده شاداب شدند         جلــوه‏گاهى است ز رندان، به درِ خاتم عشق

غــــــم مخور، اى دل ديوانه كه راهت ندهند           پيش سالــــك نبود فرق، ز بيش و كم عشق

به حـــــــــــريفانِ ستم پيشه، پيامم برسان           جـــــــز من مست، نباشد دگرى محرم عشق

 

جلوه ديدار

 پـــــــرده برگيـــر كه من يار توام        عــاشقم، عاشق رخسار توام

عشوه كن، نـــاز نما، لب بگشا         جــــان من، عاشق گفتار توام

بــــــــر ســـر بستر من پا بگذار         مــــــنِ دل‏سوخته، بيمار توام

بـــا وصــــالت ز دلم عقده گشا         جـــــلوه‏اى كن كه گرفتار توام

عـــــاشقى سر به گريبانم، من         مستم و مــــرده ديــــدار توام

گر كُشى يا بنوازى، اى دوست          عــــاشقــــــم، يار وفادار توام

هــــر كه بينيم، خريدار تو است         مـــــن خريــــــــدارِ خريدارِ توام

 

محرم اسرار

هيچ دانــــى كه مــــــنِ زار گرفتار توام        با دل و جان، سببِ گرمىِ بازار توام

هر جفا از تو به من رفت، به منت بخرم       به خــــدا يــــــار توام، يارِ وفادار توام

تــــــــار گيسوى تو آخر به كمندم افكند       من، اسير خم گيسوى تو و تار توام

بس كن اى جغد، ز ويرانه خود دم بربند       كه در اين دايره، من نقطه پرگار توام

عـــارفان پرده بيفكنده به رخسار حبيب       مـــــــن ديوانه، گشاينده رخسار توام

 عــاشقان سرّ سويداى تو را فاش كنند       پيش من آى كه من محرم اسرار توام

روى بگشـــــــــاى بر اين پير ز پا افتاده       تا دم مرگ به جان، عاشق ديدار توام

 

فصل طرب

دست افشــــان به سر كـــوى نگار آمده‏ام          پــــاى‏كـــــــوبان ز پـــى نغمه تار آمده ام

حـــاصل عمــــر اگـــــــر نيْم نگاهى باشد           بهـــــر آن نيم نگـــــــه، با دل زار آمده ام

بـــــاده از دست لطيف تو در اين فصل بهار           جــــان فزايد كه در اين فصل بهار آمده ام

مطرب عشق كجا رفته، در اين فصل طرب            كه به عشق و طربش باده گسار آمده‏ام

در ميخـــــانه گشاييد كه از مسلخ عشق             بــــــه هــــــواى رُخ آن لاله عذار آمده‏ام

جـــــامه زهــــد دريــــدم، رهم از دام بلا             بــــــاز رستم، ز پى ديـــــــدن يار آمده‏ام

به تمـــــاشاى صفاى رخت، اى كعبه دل             به صفــا پشت و سوى شهر نگار آمده‏ام

 

نهانخانه اسرار

بــــــــر در ميكــــــده از روى نيــــاز آمده‏ام       پيش اصحاب طريقت، به نمـــاز آمده‏ام

از نهــــــــــانخـــــانه اســــرار، ندارم خبرى      به در پيــــــر مغـان صـــاحب راز آمده‏ام

از ســـــر كـــــــــوى تو رانـدند مرا با خوارى      با دلــــــى سوخته از باديــه باز آمده‏ام

صوفى و خرقه خود، زاهد و سجّاده خويش       من سوى دير مغان، نغمه نـواز آمده‏ام

با دلــــى غمــــــزده از دير به مسجد رفتم       به اميدى هِله با سوز و گـــداز آمده ام

تا كنــــــــد پـــــــرتو رويت به دو عالم غوغا       بــــر هــــر ذره، به صد راز و نياز آمده‏ام

 

آيينه جان

بــــــر در ميكــــــــــــده بگذشته ز جان، آمده‏ام         پشت پايى زده بر هر دو جهان، آمده‏ام

جــــــــان كه آيينه هستى است در اقليم وجود        بـــر زده سنگ به آيينـــه جــان، آمده‏ام

ســــــــرّهستى چو نشد حاصلم از ملك شهود       در نهانخـــانه پى ســـرّ نهــــان، آمده‏ام

جلــــــــــوه روى تو بى منّت كس مقصود است         كـــاين همه راهْ كران تا به كران آمده‏ام

دستگيـــــــــرى كنم اى خضر كه در اين ظلمات         پــــى سرچشمــــه آب حَيــَوان آمده‏ام

همّت اى دوست كه من، چشم ببستم ز جهان         به ســــر كوى تو، چشمِ نگران آمده‏ام

خوشدل از عاقبت كار شو، اى "هندى"، از آنك          بر در پيــــر ره از بخت جـــــوان آمده ام

 

گنج نهان

 بـــــــــــــــر در ميكــــده با آه و فغان آمده‏ام       از دغـــل‏بــــــــازى صوفى به امان آمده‏ام

شيخ را گـــــو كــه درِ مــدرسه بربند كه من      زيـن همـــه قال و مقال تو، به جان آمده‏ام

سر خـــــــــُم باز كــن اى پير كه در درگه تو        با شعف، رقص كنان دست فشان آمده‏ام

گــــــرهـــــــــى باز نگــردد، مگر از غمزه يار        بـــر درش بـــا تــــن شوريده، روان آمده‏ام

همه جا خانه يار است كه يارم همه جاست        پس ز بتخانه سوى كعبه چسان آمده‏ام؟

راز بگشــــا و گــــــــره باز و معمـــــا حل كن        كــــه از اين باديه، بى تاب و توان آمده‏ام

تــــــا كــه از هيچ كنم كوچ به سوى همه چيز       بــــوالهوس در طمـــع گنج نهان، آمده‏ام

 

نيم غمزه

پــــروانــــــــه وار بر در ميخانــه، پر زدم         در بستــه بــــود با دل ديـــــوانــــه در زدم

خــــــوابم ربود، آن بت دلدار تــا به صبح       چـــــون ــرغ حق، ز عشق ندا تا سحر زدم

ديــــدار يـــــار گر چه ميسر نمـى شود        مـــن در هــــواى او، به همـــه بام و بر زدم

در هــــر چه بنگــرى، رخ او جلوه‏گــر بُوَد       لـــــوح رُخش به هــــر در و هـــر رهگذر زدم

در حــــال مستى، از غم آن يار دلفـريب        گاهى به سينه، گاه به رُخ، گـه به سر زدم

جـــان عزيـــــز من، بت من چهره باز كرد       طعنــــه به روى شمس و بــه روى قمر زدم

يارم به نيم غمزه چنان جان من بسوخت      كــــآتش به ملك خـــاور و هــــم، بــاختر زدم

 

چشم بيمار

من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم     چشم بيمــــار تــــو را ديــدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم       همچــــو منصــور خــــــريدار سرِ دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم، شررى       كـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز        كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم

جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم       خــــرقــــه پيــــر خـــراباتى و هشيار شدم

واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد       از دم رنــــد مــــى‏آلــــوده مــــَددكار شدم

بگـــذاريــــد كــــه از بتكــده يادى بكنم       مـــن كـــه با دستِ بت ميكده، بيدار شدم

 

شهره شهر

 بـــه كمنـــــــــد ســر زلف تو، گرفتار شـدم        شهــــره شهر به هر كوچه و بازار شدم

گــــــر بـــــــرانـــــــى ز درم، از در ديگـر آيم        گــر  برون راندى‏ام، از خانه ز ديوار شدم

مستى علم و عمل رخت ببست از سر من        تـــا كـــه از ساغر لبريز تو، هشيار شدم

پيش مــــــن هيچ به از لذّت بيمارى نيست        تـــا ز بيمــــــارى چشمان تو بيمار شدم

نشــــود بــــــر ســـر كـــــوى تو بيابم راهى        از دم پيــــــر در اين راه، مــــددكار شدم

دامـــــن از آنچــــه كــــه انباشتــه‏ام، برچيدم      تا كـــه خجلت زده در خدمت خمّار شدم

 

ياد دوست

ي___اد روزى كه به عشق تو گرفتار شدم     از سر خــــويش گذر كرده، سوى يــــار شدم

آرزوى خ___م گيس__وى تو، خم كرد قدم      بـــاز، انگشت نمـــــاى ســـــر بـــــازار شدم

طُ__رفه روزى كه شبش با تو به پايان بردم      از پــــى حســــرت آن مـــــونس خمّار شدم

با كه گويم كه دل از دورى جانان چه كشيد     طاقت از دست بــرون شد كه چنين زار شدم

يار در ميك__ده ، بايد سخن دوست شنيد     طــــوطى بــــــاغ چــــــه داند، برِ دلدار شدم

آن ط__رب را ك_ه ز بيمارى چشمت ديدم     فـــــارغ از كـــوْن و مكان گشتم و بيمار شدم

 

آرزوها

در دلـــــــم بــــــــود كه آدم شوم؛ امّا نشدم      بــــى‏خبر از همه عالم شوم؛ امّا نشدم

بـــــــر درِ پيــــــرِ خــــــرابــــات نهم روى نياز       تا بــه اين طايفه محرم شوم؛ امّا نشدم

هجرت از خويش كنم، خانه به محبوب دهم        تا بـــه اسمـــــاء معلّم شوم؛ امّا نشدم

از كف دوست بنوشم همه شب باده عشق       رستــــه از كوثر و زمزم شوم؛ امّا نشدم

فــــــــــارغ از خـويشتن و واله رخسار حبيب        همچنــــان روح مجسم شوم؛ امّا نشدم

سر و پا گوش شوم، پاى به سر هوش شوم        كـــــز دَم گرم تو مُلهَم شوم؛ امّا نشدم

از صفــــــا راه بيابــــــم به ســــــــوى دار فنا        در وفــــا يــــــار مسلّم شوم؛ امّا نشدم

خواستم بر كنم از كعبه دل، هر چه بت است       تــــا بــــرِ دوست مكرّم شوم؛ امّا نشدم

آرزوهــــا همـــــه در گور شد اى نفس خبيث       در دلــــم بــــود كـه آدم شوم؛ امّا نشدم

 

فراق يار

از تـــو اى مى‏زده، در ميكده نامـــى نشنيدم      نــزد عشـــــّاق شدم، قـــــامت سرو تو نديدم

از وطـن رخت ببستـــــم كــــه تو را بــاز بيابم      هـــر چـــه حيرت‏زده گشتم، به نوايى نرسيدم

گفتــــم از خــــــود بــــرهم تا رخ ماه تو ببينم      چـــه كنـــم مـــن كـه از اين قيد منيّت نرهيدم؟

كــــوچ كـــردند حـــريفان و رسيدند به مقصد       بــــى نصيبم مــــن بيچـــاره كه در خانه خزيدم

لطفى اى دوست كه پروانه شوم در بر رويت      رحمـــــى اى يـــــار كـــــه از دور رســانند نويدم

اى كــه روح منـــى، از رنج فراقت چه نبردم؟      اى كه در جان منى، از غم هجرت چه كشيدم؟

 

كعبه مقصود

هـــر جا كه شدم، از تو ندايى نشنيدم        جـــز از بت و بتخــــانه، اثـــر هيچ نديدم

آفـــــاق پر از غلغله است از تو و هرگز         بــــا گــــوش كر خود به صدايى نرسيدم

دنيـــا همه درياى حيات و من مسكين         يـك قطره از اين موج خروشان، نچشيدم

رفتند حــــريفان به سوى كعبه مقصود         بــا محملــــى از نور و به گردش نرسيدم

اين خــــرقه پوسيده، رها كرده و رفتند        مـــن شـاد به اين پوسته در خرقه خزيدم

صاحبدل آشفته گذشت از پل و من باز        دنبـــال خســــان پشت به پل كرده دويدم

مرغان همه بشكسته قفس را و پريدند       مــن در قفس افتــــاده، به خــود تار تنيدم

يــا رب! شود آن روز كه در جمع حريفان       بينم كـــه از اين لانــــه گنديــــــده پريدم؟

 

 







Skip Navigation Links
زندگینامهزندگینامهExpand زندگینامه
کتابشناسیکتابشناسی
مقالاتمقالات
آثار امام خمینیآثار امام خمینیExpand آثار امام خمینی
اشعار اماماشعار امامExpand اشعار امام
مستنداتمستنداتExpand مستندات
اشعار درباره اماماشعار درباره امامExpand اشعار درباره امام
خاطراتخاطراتExpand خاطرات
بیاناتبیاناتExpand بیانات
امام از نگاه جهانامام از نگاه جهانExpand امام از نگاه جهان
آثار درباره امام آثار درباره امام Expand آثار درباره امام

 

 

سایر پایگاه ها