غزلیات 2                 


پرواز جان

گــــــــــر به سوى كوچه دلدار راهى باز گردد         گر كه بخت خفته ام با من دمى همساز گردد

گر نسيم صبحگاهى، ره به كوى دوست يابد          گــــــر دل افســرده با آن سرو قد  همراز گردد

گـــــر نى از درد دل عشاق، شرحى باز گويد         گــــــــر دل غمــــــديده با غمخواه هم‏آواز گردد

گــــــر سليمان بر غم مور ضعيفى رحمت آرد          در بر صاحبـــــــــــــدلان والاى  و سرافراز گردد

در هوايش سر سپارم، در قدومش جان بريزم          گــــــــــر برويم در گشايد، گر به نازى باز گردد

سايـــه افكن بر سرم، اى سرو بستانِ نكويى          تـــــا كــــــــــه جانم از جهان، آماده پرواز گردد

 

غم يار

 بـــــــــــــــاده از پيمانه دلدار، هشيارى ندارد              بى‏خـــــــودى از نوش اين پيمانه، بيدارى ندارد

چشم بيمار تو هر كس را به بيمارى كشاند                تا ابـــــــــــــــد اين عاشق بيمار، بيمارى ندارد

عاشق از هر چيز جز دلدار، دل بركنده خامش              چونكه با خود جز حديث عشق، گفتارى ندارد

بــــا كـــــه بتوان گفت از شيرينى درد غم يار               جز غــــم دلدار، عاشق‏پيشه غمخوارى ندارد

بر ســــر بـــــــــالين بيمار رخت، روزى گذر كن              بين كه جز عشق تو بر بالين، پرستارى ندارد

لطف كن اى دوست، از رخ پرده بگشا، ناز كم كن          دل تمنـــــــــــــــايى ز دلبر غير ديدارى ندارد

 

اخگر غم

آنكــــــــــه ما را جفت با غم كرد، بنشانيــــد فرد       ديــــــــــدى آخـــر پرسشى از حال زار ما نكرد؟

بـــــــــــر غَمِ پنهانْ اگر خواهى گــــواهى آشكار       اشك ســــــــــرخم را روان بنگر تو بر رخسار زرد

آتش دل را فــــــــــــرو بنشـــــانم ار با آب چشم         بـــــــــــــر دو عالم اخگر غم مى‏زنم با آه سرد

گـــــر نه خود، رخسار زيبــــــاى تو ديد اندر چمن       گــــــــــرد باد اندر رُخ گل مى فشانَد از چه گرد؟

مى نيــــــــــــــــارم ز آستانت روى خود برداشتن       گــــر دو صد بارم ز كوى خويشتن، سازى تو طرد

بشنوم گر، با مـــــن بيدل تــــــــــــو را باشد ستيز      جـــــــــــان به كف بگرفته بشتابم به ميدان نبرد

"هندى" اين بسرود  هرچند اوستادى گفته است:      "مرد اين ميدان نيم من، گر تو خواهى بود مرد"

 

سفر عشق

بــــــــــــا دلِ تنگ به ســـوى تو سفر بايد كرد       از ســـــــــــر خويش به بتخانه گذر بايد كرد

پيــــــــر مـــا گفت: ز ميخانه شفا بايد جست       از شفـــــــــــا جستنِ هر خانه حذر بايد كرد

آنكــــه از جلوه رخسار چو ماهت، پيش است       بى‏گمـــــــــــــــان معجزه شقِّ قمر بايد كرد

گــــــــــــــر درِ ميكـــده را پير به عشاق گشود      پس از آن آرزوى فتــــــــــــح و ظفـر بايد كرد

گـــــر دل از نشئه مى، دعوى سردارى داشت      به خــــــــود آييــد كه احساس خطر بايد كرد

مـــژده اى دوست كه رندى سر خُم را بگشود       بـاده نــــــوشان لب از اين مائده، تر بايد كرد

در رهِ جستن آتشكـــــــــــــــده سر بايد باخت        به جفـــــــــــا كارى او سينه، سپر بايد كرد

ســـــر خُـــــــم باد سلامت كه به ديدار رخش        مستِ ســــــــــــاغر زده را نيز خبر بايد كرد

طــــرّه گيسوى دلدار به هر كوى و درى است        پس به هر كوى و در از شوق سفر بايد كرد

 

قبله عشق

 بهــــــــــــــــار شد، در ميخـــانه باز بايد كرد         به ســــوى قبله عاشق، نماز بايد كـرد

نسيم قــــــدس به عشـــاق باغ مژده دهد         كه دل ز هر دو جهان، بى نياز بايد كــرد

كنــــون كه دست به دامــان سرو مى‏نرسد        بـــــــه بيد عاشق مجنون، نياز بايد كرد

غمى كه در دلـــم از عشق گُلعذاران است        دوا به جــــــــام مىِ چاره ساز بايد كـرد

كنـــــون كه دست به دامان بوستان نرسد         نظـــــــر به ســرو قدى سرفراز بايد كرد

 

صبح اميد

عشقت انـــــــــدر دلِ ويرانه ما منزل كرد        آشنا آمــــد و بيگانـــــــــه مرا زين دل كرد

لبِ چـــــون غنچه گل، بازكن و فاش بگو         سرّ آن نقطه كه كـار من و دل مشكل كرد

يــــاد روى تو، غم هر دو جهان از دل برد         صبح امّيـــــد، همه ظلمت شب باطل كرد

جان من، گر تو مرا حاصلى از عمر عزيز؟         ثمر عمر جـز اين نيست كه دل حاصل كرد

آشنا گــر تويى، از جور رقيبم غم نيست         روى نيكـــــــوى تو هر غم ز دلم، زايل كرد

نــــرود از سر كوى تو چو "هندى" هرگز           آن مسافر كه در اين وادى جان منزل كرد

 

عشق دلدار

چشم بيمــــــار تو اى مى زده، بيمارم كرد           حلقــــــــــــه گيسويت اى يار، گرفتارم كرد

سرو بستاـــــــــنِ نكويى، گل گلــزار جمال           غمــــــــزه ناكرده، ز خوبان همه بيزارم كرد

همه مى‏زدگــــــان هوش خود از كف دادند            ساغر از دست روانبخش تو، هشيارم كرد

چه كنم؟ شيفتـه‏ام، سوختــــه‏ام، غمزده‏ام           عشــــــــوه ات، واله آن لعل گهر بارم كرد

عشق دلـــــدار چنان كـــــرد كه منصورمنش          از ديـــــــــــــارم به در آورد و سر دارم كرد

عشقت از مـــــــدرسه و حلقه صوفى راندم           بنده حلقــــــــــــه به گوش در خمّارم كرد

بــــــــــــاده از ساغرِ لبريز تو، جاويدم ساخت          بوســـــه از خاك درت، محرم اسرارم كرد

 

دلجويى پير

 دست آن شيخ ببوسيـــــد كه تكفيرم كرد          محتسب را بنوازيــــــــد كــــــــــــه زنجيرم كرد

معتكف گشتــم از اين پس، به در پير مغان         كه به يك جرعه مى از هر دو جهان سيرم كرد

آب كوثر نخــــــــــــــورم، منّت رضوان نبرم           پرتــــــــــــو روى تو اى دوست، جهانگيرم كرد

دل درويش به دست آر كــه از سرّ اَلَست           پـــــــــــــــــــــرده بـرداشته، آگاه ز تقديرم كرد

پير ميخانه بنــــازم كه به سر پنجه خويش          فــــــــــانيـــم كرده، عدم كـرده و تسخيرم كرد

خادم درگه پيرم كـــــــــــه ز دلجويى خود          غـــــافل از خـــــــويش نمــــود و زبر و زيرم كرد

 

عشقِ چاره ساز

حــــــــــــــديث عشق تو، باد بهار باز آورد             صبــــــــــــا ز طَرْف چمن، بوى دلنواز آورد

طرب كنان گل از اسرار بوستان مى گفت             فسرده جان، خبر از عشق چاره ساز آورد

بنفشــــــــــــه از غم دورىّ يار، نالان بود              فــــــــرشته آيه هجـــــــران جان‏گداز آورد

هلال از خــــــــــــم ابروى يار، دم مى زد              نسيــــــــــم عطر بهارى، چه سرفراز آورد

 

اسرار جان

اى دوست، پيـــــر ميكده از راه مى رسد         بــــا يك گلِ شكفته به همراه، مى رسد

گل نيست، بلكه غنچه باغ سعادت است         كـــــــز جان دوست بر دل آگاه مى رسد

آن روى با طــــــــراوت و آن موى عطرگين         از خيمـــه‏گه گذشته، به خرگاه مى رسد

از خطـــــــــــــّه حقيقت و از خيمـه مجاز          بـــــــرخاسته، به خلوت دلخواه مى رسد

آن نغمـــــــــــه فرشته فردوسِ جـــاودان          بــــر گوشِ جانِ مى زده گهگاه مى رسد

دود درونِ عــــــاشقِ سرمست از شراب          بــــــــــــر قلب پير ميكده، با آه مى رسد

دست از دلـــــــــم بدار كه فرياد اين گدا           از چــاه دل برون شده، بر شاه مى رسد

دردِ دل فقيــــــــــر ز ماهى به ماه رفت            درويش نالـــــــه‏اش به دل ماه، مى رسد

زير كمان ابــــــروى دلدار، جادويى ست            كاســــــرار آن به قلب كمينگاه مى رسد

 

فارغ از عالم

 فقـر فخر است اگر فارغ از عالم باشد         آنكه از خويش گذر كرد، چه‏اش غم باشد؟

طالع بخت در آن روز بـر آيد كه شبش         يـــــــــار تا صبح ورا مونس و همــدم باشد

طــــربِ ساغرِ درويش نفهمد، صوفى         بــــاده از دست بتـــى گير كه محرم باشد

طوطــــــى باغ محبّت نرود كلبه جغد         بــــــــــازِ فردوس كجا كلب معلّـــــم باشد؟

اين دل گمشده را يا به پناهت بپذير          يا رهـــــا ســـــاز كه سرگشته عالم باشد

 

راز نهان

داستــــــــــــــــــان غم من راز نهانى باشد          آن شناســـد كه ز خود يكسره فانى باشد

بـــــــــــه خـــــــمِ طره زلفت نتوانم ره يافت          آن توانـــــــد كه دلش آنچه تو دانى، باشد

ســــــــاغرى از خُـــــــم ميخانه مرا باز دهيد         كه تـــــــواند كه در اين ميكده بانى باشد؟

گـــــــــــــــــِردِ دلدار نگردد، غم ساقى نخورد        غيــــــــر آن رند كه بى نام و نشانى باشد

گرچه پيرم؛ به سر زلف تو اى دوست، قسم         در ســـــــرم، عشق چــو ايّام جوانى باشد

دورم از كـــــــــوى تو، اى عشوه‏گر هر جايى         كه نصيبم ز رُخت، نامــــــــــــه پرانى باشد

گـــــــــــر شبانان به سر كوى تو آيند و روند           خرّم آن دم كه مرا شغـــــــل، شبانى باشد

 

مژده وصل

 گــــــــره از زلف خم اندر خم دلبر، وا شد         زاهــــــــد پير چو عشّاق جوان رسوا شد

قطــــــــــــره بـــاده ز جام كرمت نوشيدم         جانــــــــم از موج غمت، همقدم دريا شد

قصـــــه دوست رها كن كه در انديشه او          آتشى ريخت به جانم كه روان فرسا شد

مــــــــــــژده وصل به رندان خرابات رسيد         ناگهـــــــان غلغله و رقص و طرب بر پا شد

آتشى را كه ز عشقش، به دل و جانم زد         جـــانم از خويش گذر كرد و خليل آسا شد

 

بهار

 بهار آمد كه غم از جان برد، غم در دل افزون شد     چه گويم كز غم آن ســـــروِ خندان، جان و دل خون شد

گـــــروه عــــــاشقان بستند محملهــا و وارستند      تو دانـــــــى حال مـــا واماندگان در اين ميان چون شد

گل از هجـــــران بلبل، بلبل از دورىّ گــل، هر دم      به طرْف گلستان هر يك، به عشق خويش مفتون شد

حجاب از چهره دلــــــــــــــدار ما، باد صبـا بگرفت      چـــــو من هر كس بر او يك دم نظر افكند، مجنون شد

بهــــــــار آمد، ز گلشن بــــــرد زرديها و سرديهــا       به يُمن خور، گلستان سبز و بستان گرم و گلگون شد

بهـــــــار آمــــــد، بهــــــار آمـــد، بهار گل‏عذار آمد      به ميخــــــواران عــاشق گو: خمار از صحنه بيرون شد

 

خضر راه

چــه شد كه امشب از اينجا گذارگاه تو شد           مگـــــر كه آه من خسته، خضر راه تو شد؟

بســـــــــاط چون تو سليمان و كلبه درويش           نعـــــــــــــــوذ باللّه، گويى ز اشتباه تو شد

كنـــــــــون كه آمدى و با چو من صفا كردى            بســـــــــاط فقر چو كاخ شه از پناه تو شد

شبـــــى كه ظلمتش از دود آه من، بُد بيش          چــــــــــو روز، روشن از نور روى ماه تو شد

بگو به شيخ كه امشب بهشت موعود است          نصيب مـــــن به عيان، خواه يا نخواه تو شد

تـــــو شـــــاه انجمنِ حُسن و "هندى" بيدل           هر آنچه هست ز جان، خاك بارگاه تو شد

 

كتاب عمر

 پيـــــــــــرى رسيد و عهـــــــــد جـــوانى تباه شد               ايّام زنــــدگى، همــــــه صــرف گناه شد

بيــــــــــراهه رفتـــــه پشت به مقصد، همــى روم              عمــــرى دراز، صرف در اين كـوره راه شد

وارستگــــان، به دوست پنـــــــــاهنده گشتـــــه‏اند             وابسته‏اى چو من به جهـان، بى پناه شد

خودخواهى است و خودسرى و خودپسندى است             حاصل ز عمرِ آنكه خــــودش، قبله‏گاه شد

دلــــــدادگان، كــــــه روى سفيدنـــــــــــد پيش يار             رنج مـــــرا نديده كـــــه رويــــم سيـاه شد

افســـــوس بـــــر گذشتــــــه، بر آينده صد فسوس             آن را كـــه بستــه در رسن مال و جاه شد

از نـــــــورْ رو به ظلمتــــــم؛ اى دوست، دست گير              آن را كـــه رو سيه بــه سراشيب چاه شد

 

دعوى اخلاص

گــــر تــــو آدم‏زاده هستى "عَلّم اَلاَسما" چه شد؟       "قابَ قَوْسينت" كجا رفته است؟ "اَوْاَدْنى" چه شد؟

بـــــر فـــــــــراز دار، فـــــــــرياد "اَنَا الحق" مى‏زنى         مــــــدّعىِ حــــــــق طلب، اِنيّت و اِنّـــــا چه شد؟

صــــوفى صـــــافى اگر هستى، بكن اين خرقـه را          دم زدن از خــــويشتن با بـــــوق و با كرنا چه شد؟

زهــــــد مفـــــــروش اى قلنـــــدر، آبروى خود مريز          زاهـــــد ار هستى تو، پس اقبال بر دنيا چه شد؟

اين عبــــادتــها كه ما كرديم، خوبش كاسبى‏است          دعــــــــــوى اخلاص با اين خود پرستيها چه شد؟

مــــــرشد از دعوت به سوى خويشتن، بردار دست          "لا الهت" را شنيدستم؛ ولــــــــى "الاّ" چه شد؟

مـــــاعر بيمايه، بشكن خـــــامـــــه آلــــــــــــوده‏ات          كـــــــــــم دل‏آزارى نما، پس از خدا پروا چه شد؟

 

جلوه جمال

 كـــوتاه سخن كه يــــــار آمد           بــا گيسوى مُشكبار آمد

بگشــــود در و نقاب برداشت           بــــى پرده نگر، نگار آمد

او بــــــود و كسى نبــود با او            يـــكتاي و غريب وار آمد

بنشست و ببست در ز اغيار            گـــــويى پى يار غار آمد

مـــــن محو جمال بى‏مثالش            او جلـــــوه‏گر از كنار آمد

بــــــــرداشت حجاب از ميانه            تا بـــر ســر ميگسار آمد

دنبالــــــــــه صبح ليلة القدر             خـــور با رُخ آشكــــار آمد

بگــــــــذار چراغ، صبح گرديد            خـــورشيد جهــانمدار آمد

بگــــــــــذار قلم، بپيچ دفتر              كـــوتاه سخن كه يـــار آمد

 

ميلاد گل

 ميلاد گل و بهـــار جـــــان آمد          برخيز كه عيد مى‏كشان آمد

خاموش مباش، زير اين خرقه          بر جان جهان، دوباره جان آمد

بـرگير به دستْ پرچم عشّاق          فـــرمـــــانده ملكِ لامكان آمد

گلزارْ ز عيش، لاله باران شد           سلطــــانِ زمين و آسمان آمد

بــا يـــــار بـــگو كه پرده بردارد         هين! عـــاشق آخر الزّمان آمد

آماده امر و نهى و فرمان باش         هشدار، كــه منجى جهان آمد

 

كاروان عمر

 عمر را  پايـان رسيد و يــــــــارم از در درنيـــامد       قصّــــه‏ام آخـــر شد و اين غصّه را آخر نيامد

جام مرگ آمـد به دستم، جام مى هرگز نديدم      سالها بر من گـــذشت و لطفى از دلبر نيامد

مرغ جان در اين قفس بى بال و پر افتاد و هرگز     آنكــــه بايـــد اين قفس را بشكند از در نيامد

عاشقــــانِ روى جانان، جمله بى نام و نشانند     نامــــــداران را هـــواى او، دمى بر سر نيامد

كاروانِ عشق رويش، صف به صف در انتظــارند      با كه گويـــم: آخر آن معشوق جان‏پرور نيامد

مردگان را روح بخشــد، عاشقان را جان ستاند      جاهلان را اين‏چنين عاشق كشى باور نيامد

 

لذت عشق

لذت عشق تو را جز عاشق محـــزون، نداند           رنج لذت‏بخش هجران را بجز مجنــون، نداند

تا نگشتى كوهـــكن، شيرينى هجران ندانى          نــــاز پـــــرورده، ره آورد دل پر خــــون نداند

خسرو از شيرينى شيرين، نيابد رنگ و بويى          تا چو فرهاد از درونش، رنگ و بو بيرون نداند

يوسفـــى بايــــــد كه در دام زليخا، دل نبازد           ورنه خورشيد و كواكب در برش مفتون نداند

غــــــرق دريا جز خروش موج بى پايان، نبيند           باديه پيماى عشقت ساحل و هامـون نداند

جلـــــــوه دلدار را آغاز و انجامــــــــــى نباشد         عشق بى پايان ما جز آن چرا و چـون، ندان

 

جام جم

 

بــــــا گلرخان بگوييد ما را به خود پذيرند           از عــــــــــاشقان بيدل، همواره دست گيرند

دردى است در دلِ ما، درمان نمى پذيرد           دستى به عاشقان ده، كـز شوقِ دل بميرند

پـــــا نه بــــه محفلِ ما، تاراج كن دل ما            بنگـــــــر به بــــاطل ما، كز آب و گِل خميرند

ســـوداگرانِ مرگيم، ياران شاخ و برگيم            رنـــــدان پا بــــــــرهنه، بر حال ما بــــــصيرند

پاكند مى‏فروشان، مستانِ دل‏خروشان            بــــربسته چشم و گوشان، پيران سر به زيرند

بــردار جام مى را، جم را گذار و كى را             فــــــرزند مـــــاه و دى را، كاينان چو ما اسيرند

 

 

جلوه جام

 اى كــــــاش، دوست درد دلــم را دوا كـــند       گــــــر مهــــــربانيم ننمايد، جفــــــا كند

صوفـــى كه از صفــا، به دلش جلوه‏اى نديد       جامـــــــى از او گرفت كه با آن صفا كند

دردى ز بــى‏وفايـــى دلبر، به جـــان ماست       سـاقـــــى، بيــــار سـاغر مى تا وفا كند

بيگـــانه گشته، دوست ز من، جرعه‏اى بده        بــــــاشد كــــــه يــار غمزده را آشنا كند

پنهـــان به ســـوى منــــزل دلــــدار بر شدم        ترسم  كه محتسب، غم من بر ملا كند

آن يـــار گلعـــذار قـــــــدم زد به محفلـــــــم         تـــــا كشف راز از دل ايــــن پارســا كند

با گيسوى گشاده، سرى زن به شيخ شهر          مـــــگذار شيخِ مجلس رنــدان، ريا كند

 

رازِ مستى

 گشــاى در كه يار ز خُم نوش جان كند    راز درون خويش ز مستى، عيان كند

بـــا دوستان بگو كه به ميخانه رو كنند      تا يار از خمـارى خـــود، داستان كند

بردار پرده از دل غمديده‏ات كه دوست      اشك روانِ خويش ز دامن، روان كند

با گل بگو كه چهره گشايد به بوستان      تا طيـــر قدس، راز نهــان را بيان كند

جـــــامى بيار بـــــر در درويش بى‏نوا        تا رازِ دل عيـــــان، برِ پير و جوان كند

بلبل به باغ، ناله كند همچو عاشقان       گــــويى كه ياد از غم فصل خزان كند

بگـــــذار دردمنـــــــدِ فـــــــراقِ رُخ نگار     از درد خــويش، نالــه و آه و فغان كند

 

پرده نشين

اين قافلــــه از صبح ازل، ســــوى تــــو رانند         تا شـــام ابـــد نيز به سوى تو روانند

سرگشته و حيران، همه در عشق تو غرقند         دلسوخته، هر ناحيه بى تاب و توانند

بگشـــــــاى نقــــــاب از رُخ و بنماى جمالت          تا فـــاش شود آنچه همه در پى آنند

اى پــــرده نشين در پــــــى ديــــدار رُخ تـــو          جــــانها همه دل باخته، دلها نگرانند

در ميكــــده، رنـــــدان همه در ياد تو مستند          با ذكـــــر تـو در بتكده‏ها پرسه زنانند

اى دوست، دل ســـوختــه‏ام را تو هدف گير           مــــژگان تـــو و ابروى تو، تير و كمانند

 

سايه لطف

 بــوى گل آيد از چمن، گويى كه يار آنجا بود       در بـــــــاغ جشنى  دلپسند از يـــــــاد او، بر پا بود

بـــر هر ديارى بگذرى، بر هر گروهى بنگرى       با صــــــد زبان، با صد بيان، در ذكـــــر او غوغــا بود

آن سرو دل آراى من، آن روح جان افزاى من       در ســايه لطفش نشين كاين سايـــــــه دل آرا بود

اين قفلـــها را بـاز كن، از اين قفس پرواز كن       انجــــام را آغــــــاز كـــن كــــــــآنجا ز يـــــار آوا بود

اين تارها را پــاره كن و اين دردها را چاره كن       آواره شـــو، آواره كـــن از هر چه هستـــــى‏زا بود

بردار اين ارقــــــام را، بگـــــذار اين اوهـام را         بستان ز ساقى جام را، جامى كه در آن "لا" بود

 

درياى فنا

كـــــــاش، روزى به سـر كوى توام منزل بود          كــــه در آن شـــــــادى و اندوه، مـــراد دل بود

كـــــــاش، از حلقـه زلفت، گرهى در كف بود         كه گـــــــره بـــــازكن عقـــــده هـر مشكل بود

دوش كـــز هجر تو دلْ حالت ظلمتكده داشت         ياد تو، شمـــــع فـــــــروزنــــــده آن محفل بود

دوستـــان مـــى‏زده و مست و ز هوش افتاده         بى نصيب آنكه در اين جمع، چو من عاقل بود

آنكه بشكست همه قيد، ظلوم است و جهول         وآنكه از خويش و همه كــون و مكان غافل بود

در بـــر دلشــــدگان، علمْ حجاب است، حجاب         از حجاب آنكه بـرون رفت، بحـــق جاهـــل بود

عاشــــق از شوق به درياى فنا غوطه ور است         بيخبــــر آنكـــــــه به ظلمتكـــده ساحـــل بود

چــــــون به عشق آمـــدم از حوزه عرفان، ديدم          آنچـــــه خــوانديم و شنيديم، همه باطل بود

 

طريق عشق

فـــــــــــــراق آمد و از ديدگان، فروغ ربود          اگر جفا نكند يار، دوستيش چه سود؟

طلوع صبح سعادت، فــرا رسد كه شبش         يگــــانه يـــــار، به خلوت بداد اذن ورود

طبيبِ دردِ مــــن، آن گلـــــرخ جفا پيشه           به روى من درى از خانقاه خود نگشود

از آن دمى كه دل از خويشتن فرو بستم           طــريق عشق، به بتخانه‏ام روانه نمود

به روز حشــــر كـــه خوبان روند در جنّت           ز عـــاشقان طريقت كسى نخواهد بود

اگر ز عارف ســـالك، سخن بـــــود روزى           يقين بدان كه نخواهد رسيد بر مقصود

 

 

مستى نيستى

 در محضــــــــر شيخ، يــــــادى از يار نبود         در خـــــانقــه از آن صنم آثــار نبود

در ديـــــــر و كليســــا و كنيس و مسجد         از ســـاقــــى گلعـــــذار ديــّار نبود

ســــرّى كــه نهفته است در ســـاغر مى        با اهــــل خِـــرد، جــرأت گفتار نبود

دردى كه ز عشق، در دلِ مــى زده است         با هشياران مجـــــال اظهـــار نبود

راهى است ره عشق كـــــه بـــا رهرو آن         رمــزى باشد كه پيش هشيار نبود

زين مستى نيستى كه در جان من است         در محكمــــه هيچ جــاى انكار نبود

هشيار مبــــاش و راه مستـــــان را گيـــر          كانـــــدر صف هشياران، ديدار نبود

 

سلطان عشق

گـر سوز عشق در دل مـــــا رخنه گر نبود        سلطان عشق را به سوى ما نظر نبود

جــــان در هـــــواى ديــــدن دلـــدار داده‏ام        بايـــد چه عذر خواست، متاع دگر نبود

آن ســــر كــــه در وصال رخ او، به باد رفت        گـــر مانـــــده بود، در نظر يار سر نبود

مـــــوسى اگــــر نديد به شاخ شجر رُخش       بـــى‏شك درخت معـرفتش را ثمر نبود

گـر بار عشق را به رضا مى‏كشى، چه باك       خــــاور به جــــا نبــــود و يا باختـر نبود

بلقيس وار گـــر در عشقش نمــــــى زديم        مــــا را به بـــارگــاه سليمان، گذر نبود

گــــر مرغ باغ قدس، به وصلش رسيده بود        در جمــع عاشقان تو، بى بال و پر نبود

 

كعبه عشق

 از دلبــــرم به بتكـــــــده، نام و نشان نبود           در كعبــــــــه نيز جلـوه‏اى از او عيان نبود

در خانقــــــــاه، ذكرى از آن گلعذار نيست           در ديــــــر و در كنيسه، كلامى از آن نبود

در مَــــدْرسِ فقيه به جز قيل و قال نيست          در دادگـــــــاه، هيچ از او داستــــــان نبود

در محضـــــر اديــــب شـــــدم، بلكه يابمش        ديــــدم كلام، جـــــز ز معــــانى بيان نبود

حيــــرت‏زده شـــــدم به صفــــــوف قلندران         آنجــــا بجــــز مديحتى از قلـــــــدران نبود

يك قطــــره مـــــى ز جام تو اى يار  دلفريب        آن مى دهد كه در همـه ملك جهان نبود

يك غمزه كرد و ريخت به جان، يك شرر كز آن      در بــــارگـــــــــاه قــدس برِ قدسيان نبود

 

گواه دل

 ســـاغر از دست ظريف تو، گناهى نبود        جز سر كوى تو اى دوست، پناهى نبود

درِ امّيد ز هر سوى به رويم بسته است       جـــز در ميكــــده امّيـــد به راهـــى نبود

آنكــــه از بـاده عشق تو، لبى تازه نمود        ملك هستى بر چشمش پرِ كاهى نبود

گــــــر تو در حلقـــه رندان نظرى ننمايى        به نگاهت، كه در آن حلقه، نگاهى نبود

جـان فــــداى صنم باده فروشى كه بَرَش       هستى و نيستى و بنده و شاهى نبود

نظــــرى كن كه نباشد چو تو صاحبنظرى        به مريضى كه در او جز غم و آهى نبود

عاشقـــم، عاشق دلسوخته از دورى يار         در كفـــم جــز دل افسرده گواهى نبود

زنجير دل

 جـــز گل روى تـــــــو، امّيــد به جايى نبود        درد عشق است، به غير تو دوايى نبود

بنده مـــــوى توام، دست فشـــانى نرسد        راهـــى كــــوى تــــوام، راهنمايى نبود

حلقـــه زلف تو زنجيـــــر دل غمگين است         از دلـــم جـــز رُخ تو حلقه گشايى نبود

صوفى صافى از اين ميكــــده بيـــرون نرود         كه بجـــز كلبــــه عشـّاق صفايى نبود

عاكف كوى بتان باش كه در مسلك عشق        بــــوسه بر گــــــونه دلدار خطايى نبود

خادم پير مغان باش كه در مـــذهب عشق        جــــــز بت جام به كف، حكمروايى نبود

 

روز وصل

غم مخور، ايّام هجران رو به‏پايان مى‏رود          اين خمـــارى از سر ما مــــى‏گساران مى رود

پــــرده را از روى ماه خويش، بالا مى‏زند          غمزه را سر مى‏دهد، غم از دل و جان مى‏رود

بلبل انـــدر شاخسار گل هويدا مى‏شود          زاغ بـــا صـــد شرمســـارى از گلستان مى‏رود

محفل از نــــور رخ او نورافشان مى‏شود           هر چـــه غيـــر از ذكــر يار، از ياد رندان مى‏رود

ابرها از نـور خـورشيد رخش پنهان شوند           پــــرده از رخســــار آن سرو خـــرامان مى‏رود

وعده ديــدار نزديك است، ياران مژده باد            روز وصلش مـــــى رسد، ايّام هجران مى‏رود

 

آتش عشق

 كيست كــــــــــــآشفته آن زلف چليپا نشود        ديده اى نيست كه بيند تــــو و شيـــدا نشود

نـــــــــــــاز كن، ناز كه دلها همه در بند تواند        غمزه كن، غمزه كـــه دلبـــر چو تو پيدا نشود

رُخ نمــا تا همه خوبان خجل از خويش شوند         گر كشى پرده ز رُخ، كيست كه رسوا نشـود

آتش عشق بيفـــزا، غمِ دل افــــــــــزون كن         اين دل غمزده نتــــوان كه غم افـــزا نشـــود

چاره‏اى نيست، بجـز سوختن از آتش عشق          آتشـــى ده كــــه بيفتـــــد به دل و پا نشود

ذرّه‏اى نيست كه از لطف تو هامــــــــون نبود           قطره‏اى نيست كه از مهـــر تــو دريا نشود

سر به خاك سر كوى تو نهد جان، اى دوست        جان چه باشد كه فــــداى رُخ زيبــــا نشود؟

 

راز بگشا

مرغ دل پر مى‏زند تا زين قفس بيرون شود      جــان به‏جان آمد، توانش تا دمـى مجنون شود

كس نــــــــــداند حال اين پروانه دلسوخته        در بــــرِ شمعِ وجود دوسـت، آخر چون شود؟

رهــــروان بستند بار و بر شدند از اين ديار        باز مــانده در خم اين كوچــه، دل پر خون شود

راز بــــگشا، پرده بردار از رخ زيباى خويش         كـــز غم ديدار رويت، ديــده چون جيحون شود

ســــاقـى از لب تشنگانِ بازمــانده ياد كن         ســــاغرت لبـــــريز گردد، مستيت افزون شود

گــــر ببارد ابر رحمت باده روزى جـــاى آب         دشتها سرمست گردد، چهره ها گلگون شود

 

عشقِ مسيحا دَم

بلبل از جلـــــــــوه گل، نغمه داوود نـــمود       نغمـــــه‏اش درد دل غمــــــزده بهبود نمود

ســاقى از جام جهان‏تاب به جانِ عـــاشق      آنچه با جــان خليل، آتش نمــــــــرود نمود

بنده عشقِ مسيحـــــــــا دم آن دلـــــدارم       كه بـه يُمن قدمش، هستى من دود نمود

در پريشانى ما هر چه شنيدى، هيچ‏است       هيچ را كس نتـــوانست كه نابـــود نمـــود

نازم آن دلبــــر پـــــر شـــور كه با صهبايش        پــرده بــــردارِ رُخ عــــابــــد و معبود نمود

قدرت دوست نگــــر كز نگهى از سر لطف         ســــاجــــد خاك در ميكده مسجود نمود

 

پرتو حُسن

 خواست شيطان بد كند با من؛ ولى احسان نمود           از بهشتم بــــرد بيــــــرون، بسته جانان نمود

خـــواست از فــــــردوس بيرونـــم كند، خوارم كند           عشق پيدا گشت و از مُلك و مَلَك پرّان نمود

ســـاقــــى آمـــــــد تا ز جـــــام باده بيهوشم كند           بـــى‏هُشى از مُلك، بيرونم نمود و جان نمود

پــــرتـــــو حُسنت به جان افتاد و آن را نيست كرد          عشـق آمـــــد، دردها را هر چه بُد درمان نمود

غمـــــــزه‏ات در جـــــــان عـــــاشق برفروزد آتشى          آنچنـــان كـــز جــلوه‏اى با موسى عمران نمود

"ابن سينا" را بگــــــو در طـــــور سينــــــا ره نيافت          آنكــــه را بــــرهان حيران‏ساز تو، حيران نمـود

 

 







Skip Navigation Links
زندگینامهزندگینامهExpand زندگینامه
کتابشناسیکتابشناسی
مقالاتمقالات
آثار امام خمینیآثار امام خمینیExpand آثار امام خمینی
اشعار اماماشعار امامExpand اشعار امام
مستنداتمستنداتExpand مستندات
اشعار درباره اماماشعار درباره امامExpand اشعار درباره امام
خاطراتخاطراتExpand خاطرات
بیاناتبیاناتExpand بیانات
امام از نگاه جهانامام از نگاه جهانExpand امام از نگاه جهان
آثار درباره امام آثار درباره امام Expand آثار درباره امام

 

 

سایر پایگاه ها